Rozważania do czytań mszalnych
3. Niedziela Wielkanocna, rok A
| Pierwsze czytanie: Dz 2,14.22-33 Drugie czytanie: 1 P 1,17-21 Ewangelia: Łk 24,13-35 |
Wielkanocna opowieść w Ewangelii Łukasza rozpoczyna się od historii kobiet, które odkrywają pusty grób, spotykają dwóch aniołów, którzy mówią im, że Jezus zmartwychwstał. Kobiety udają się do schowanych za zamkniętymi drzwiami w obawie przed Żydami Apostołów i przekazują im radosną nowinę o zmartwychwstaniu Pana. Lecz słowa kobiet wydały się Apostołom czczą gadaniną i nie dali im wiary (Łk 24,1-12).
Następnie św. Łukasz opisuje spotkanie Zmartwychwstałego Pana z uciekającą z Jerozolimy do Emaus dwójką uczniów. Tych dwóch uczniów słucha, jak Zmartwychwstały Pan, którego nie rozpoznają, tłumaczy im Pismo Święte, które zapowiada Jego śmierć i zmartwychwstanie. Kiedy docierają do Emaus, zapraszają Jezusa do siebie i w czasie wspólnego posiłku rozpoznają Go podczas łamania chleba (Łk 24,13-35). Wtedy wracają do Jerozolimy, by podzielić się z apostołami swoim doświadczeniem spotkania Zmartwychwstałego Pana.
Następnie Jezus ukazuje się wszystkim zgromadzonym w Wieczerniku. Zapewnia ich, że naprawdę zmartwychwstał i objawia im nowe rozumienie Pisma. To właśnie w tym nowym rozumieniu Pisma Świętego będą wysyłani, by być Jego świadkami, zaczynając od Jerozolimy, aż po krańce świata.
Dzisiejsza Ewangelia podpowiada nam, że spotkanie Zmartwychwstałego Pana zawsze daje nowo zrozumienie, tego co znaczy być Jego naśladowcą.
Otworzył ich umysły, aby mogli zrozumieć Pisma
Po zmartwychwstaniu Jezus rzadko ukazywał się pojedynczym osobom (Maria Magdalena w J 20,11-18 i Piotrowi w Łk 24,34). Najczęściej objawiał się, gdy uczniowie byli zgromadzeni razem jako wspólnota. Właśnie w tych chwilach, po śmierci Jezusa, uczniowie ponownie sięgali do Pisma, starając się zrozumieć, co wydarzyło się z ich Mistrzem i jak powinni żyć w nowej rzeczywistości Jego nieobecności.
Dwaj uczniowie, którzy szli do Emaus, spotkali Jezusa jako nieznajomego. To On pomógł im na nowo odczytać znaczenie Pisma Świętego, a następnie, podczas łamania chleba, pozwolił się im rozpoznać (Łk 24,25-32). Dzięki zrozumieniu Pisma i sprawowaniu Eucharystii „otworzyły się ich oczy” (Łk 24,31).
W dzisiejszej Ewangelii Jezus najpierw wyjaśnia uczniom Pismo Święte (Liturgia Słowa), a później gromadzi ich wokół siebie na „łamanie chleba” (Liturgia Najświętszej Eucharystii). Te dwa momenty Mszy Świętej otwierają umysły i pozwalają zrozumieć, że wszystko, co spotkało Jezusa Chrystusa, było częścią Bożego planu.
Uczniowie doświadczyli Jezusa najpierw jako Tego, który pozwala zrozumieć Pisma, a później Tego, który prowadzi do odkrycia Jego obecności w Najświętszym Sakramencie Mszy świętej (Łamanie Chleba). Podobnie dzisiaj spotkamy zmartwychwstałego Jezusa, wsłuchując się wspólnie w słowo Boże i celebrując Eucharystię w gronie naszej wspólnoty. Wspólne czytanie Biblii i Eucharystia stanowią serce naszych chrześcijańskich wspólnot. To w czasie Mszy Świętej zapraszamy Jezusa i prosimy Go o otwarcie naszych umysłów, które pozwoli nam doświadczyć Jego prawdziwej obecności pośród nas w Słowie Bożym i Sakramentach Kościoła.
Fot. archiwum Instytutu Katechetycznego LUMKO, RPA
Świadkowie wszystkich narodów, począwszy od Jerozolimy
Chociaż Jerozolima pierwszym chrześcijanom kojarzyła się ze śmiercią Jezusa, to jednak uważali to miejsce za miasto Boże i miejsce, gdzie Bóg w pełni manifestuje swoje pragnienie zbawienia wszystkich ludzi. Być może dlatego święty Łukasz zaczyna i kończy swoją Ewangelię w Jerozolimie, mieście Bożym.
Wszystko zaczyna się od opowieści, jak Bóg wszedł w życie starszej pary, Zachariasza i Elżbiety, i zmienił ich życie, dając im dziecko, Jana Chrzciciela (Łk 1,5-25). I kończy się również w Jerozolimie, gdy po wniebowstąpieniu Jezusa apostołowie wracają do Świątyni wychwalając Boga (Łk 24,53).
Misja, którą Jezus powierza swoim uczniom w Ewangelii Łukasza, to bycie Jego świadkami od Jerozolimy (Łk 24,46) aż po krańce świata. Druga księga św. Łukasza, Dzieje Apostolskie, zaczyna się od tej samej misji (Dz 1,8), a reszta tej księgi rozwija historię, jak Ewangelia rozprzestrzeniła się z Jerozolimy na cały świat. Dzieje Apostolskie w rozdziałach 1-7 skupią się na Jerozolimie. Z kolei rozdziały 8-12 mówią o misji w Judei i Samarii, podczas gdy rozdziały 13-28 ukazują, jak słowo Jezusa zostało przekazane poganom.
Wielkanoc to dobry czas, by chrześcijańskie wspólnoty mogły się obudzić i uświadomić sobie, że jako chrześcijanie jesteśmy misjonarzami Jezusa. To wymaga, byśmy byli gotowi zrobić pierwszy krok w stronę innych i podzielić się z nimi Dobrą Nowiną, którą otrzymaliśmy. Czy w tym radosnym okresie moglibyśmy odwiedzić naszych sąsiadów i zaprosić ich do podzielenia się naszą wielkanocną radością? A może w sąsiedztwie są ludzie chorzy, którzy potrzebują usłyszeć, że Jezus pokonał cierpienie i śmierć?
Józef Mazur SVD