W niedzielne popołudnie mała wspólnota werbistów z Divine Word College w Bomana gromadzi się na godzinnej adoracji. To wyjątkowy moment w ciągu całego tygodnia. Po cotygodniowych obowiązkach akademickich i po niedzielnych zajęciach duszpasterskich możemy trwać w ciszy przed Jezusem eucharystycznym. To chwila dziękczynienia za kolejny przeżyty tydzień, ale też i niepowtarzalny moment, aby pozwolić Jego światłu oświecić nas na zadania rozpoczynającego się tygodnia. To właśnie Jezus jest światłem, które rozjaśnia nasze misyjne drogi.
Kiedy w Polsce jest czas lata i wakacyjnej przerwy, w Papui-Nowej Gwinei jest środek roku szkolnego. Kto wie czy nie dlatego, że jesteśmy po drugiej stronie globu i wiele rzeczy jest na odwrót. W Catholic Theological Insitute w lipcu kończy się drugi trymestr, po którym jest dwutygodniowa przerwa. Pod koniec sierpnia rozpocznie się trzeci trymestr, który zakończy się w połowie listopada uroczystym wręczeniem świadectw. Zatem okres Bożego Narodzenia to dla nas jednocześnie czas wakacji.
Zwykle prowadzę wykłady z trzech przedmiotów, ale w drugim trymestrze uczyłem tylko chrystologii. A to dlatego, że prezydent Instytutu, o. Zenon Szabłowiński SVD, po trzech latach wytężonej pracy, wyjechał na blisko trzymiesięczne wakacje i zastępowałem go w administracji. W tym krótkim okresie mogłem z innej strony poznać realia Papui-Nowej Gwinei. Słyszałem już wcześniej, że to „kraj kolejek”, ale dopiero podczas tego zastępstwa mogłem się o tym sam przekonać. Czeka się wszędzie: w urzędach, w bankach, na lotnisku i na przystankach. Mój osobisty rekord to czekanie w urzędzie ruchu drogowego od 10.50 do 17.40. Ludzie czekają cierpliwie, przyzwyczajeni do tej innej normalności. Jeśli ktoś ma inne zajęcie może za kilkanaście kina wynająć kogoś do czekania.
Kaplica w Divine Word College w Bomana (fot. archiwum autora)
Mając bezpośrednią styczność z pracownikami, mogłem też, choć raczej powierzchownie, poznać mentalność tutejszych ludzi. Liczy się przede wszystkim dzisiaj. „Jutro to inny dzień”, jak mówią. Tu wypłata, tzw. fortnight, jest co dwa tygodnie, w piątek. Często pracownicy wydają pieniądze w ten sam dzień albo w najbliższy weekend, więc w poniedziałek prawie wszyscy ustawiali się w kolejce po zaliczkę. Wydaje się, że gdyby robić wypłatę tylko raz w miesiącu, prawdopodobnie wielu ludzi przymierałoby z głodu. To kolejna tutejsza normalność. Myślę, że ta mentalność „jutro to inny dzień” przekłada się też na funkcjonowanie całego społeczeństwa. We wszystkim panuje jakaś tymczasowość i nieprzewidywalność.
W naszym Catholic Theological Institute kształci się 125 studentów, z których siedmiu to werbiści. W lipcu dwóch werbistów złożyło śluby wieczyste i przygotowują się teraz do diakonatu. Otrzymali już swoje pierwsze przeznaczenia misyjne - jeden do Boliwii, a drugi do Dem. Rep. Konga. Na Filipinach trzech innych nowogwinejskich seminarzystów złożyło śluby wieczyste. Można zatem powiedzieć, że są to tłuste lata dla Prowincji PNG. Na przełomie 2024-2025 trzech werbistów przyjęło święcenia kapłańskie. Spodziewamy się, że w bieżącym roku albo na początku 2026, zostanie wyświęconych pięciu nowych misjonarzy werbistów.
Po tym lepszym okresie, trzeba się przygotować też na chudsze lata, bo roczniki są mało liczne. Jednak cieszymy się z każdego dobrego powołania. Buduje nas spotkanie z misjonarzami z PNG, którzy pracują w różnych krajach (Kenia, Tanzania, Ghana, Boliwia, Argentyna, Jamajka, USA, Niemcy, Filipiny) i wypełniają swoje powołanie z radością i oddaniem. To oni są najlepszym wzorem dla młodych Nowogwinejczyków, by iść za głosem powołania misyjnego. A i tu nie jest to łatwe, bo społeczeństwo proponuje coś całkiem innego.
O. Władysław Madziar SVD z grupą studentów 3. rocznika teologii (fot. archiwum autora)
Jak zwykle w czasie „polskich” wakacji, wielu misjonarzy wyjeżdża na urlopy, by po kilku latach znów spotkać z bliskimi i z Polską. W tym roku i z naszej wspólnoty Hiri kilku misjonarzy pojechało na wakacje. Zatem ci na miejscu z Divine Word College podejmują różne zastępstwa, aby zapewnić regularną troskę duchową dla parafii obsługiwanych przez werbistów. Codziennie dojeżdżamy na parafię św. Piotra Channela w Erima, gdzie proboszczem jest o. Michał Płoszczyca SVD oraz na parafię św. Michała Archanioła w Hanuabada, gdzie proboszczem jest o. Justyn Nenat SVD z Indonezji. Wspólna Eucharystia z grupą wiernych, którzy cieszą się z obecności kapłana, pomaga przeżywać piękno powołania kapłańskiego. W Erimie we Mszy św. o godz. 6.30 codziennie uczestniczy ponad trzydziestu wiernych. W Hanuabada, gdzie część kościoła stoi na palach nad wodami zatoki, na Mszy św. jest mała grupka sióstr Matki Teresy z Kalkuty i kilka osób świeckich. Z okna zakrystii można podziwiać spokojne wody morza. Ten widok wczesnym rankiem pomaga zwrócić myśli w stronę Boga, który to wszystko stworzył i troszczy się w szczególny sposób o każdego człowieka.
Parafie te są w dzielnicach, które nie mają raczej dobrej sławy. W dużej części są to tzw. settlements, gdzie zwykle napływowa ludność mieszka w bardzo skromnych warunkach. Są to miejsca zatłoczone, brudne, pełne hałasu i, niestety, przemocy. Jednak misjonarze tam pracujący są blisko swoich wiernych i traktowani są z wielkim szacunkiem. Rzeczywiście, za każdym razem, gdy się z nimi spotykam mówią dobrze o swoich kapłanach i wyrażają wdzięczność, że mogą regularnie uczestniczyć w Eucharystii. W soboty jest też okazja do spowiedzi, do której zwykle przystępuje spora grupa wiernych. To pokazuje, że ci ludzie chcą przeżywać głębiej swoją wiarę.
Przebywając wśród ludzi, których życie jest nieraz pełne zmagań i ciągłej walki o przetrwanie, uświadamiam sobie, że tylko bliskość z Jezusem może nadać naszym spotkaniom sens. Niedzielna adoracja i każda modlitwa to okazja, aby przedstawić Jezusowi prośby i problemy naszych ludzi. Jeśli pozwolimy się przeniknąć Światłu płynącemu z Eucharystii, będziemy mogli być świadkami Światła dla ludzi w przeróżnych sytuacjach życiowych.
Władysław Madziar SVD