W dzisiejszej Ewangelii św. Łukasz opisuje spotkanie Zmartwychwstałego Pana z uciekającą z Jerozolimy do Emaus dwójką uczniów. Tych dwóch uczniów słucha, jak Zmartwychwstały Pan, którego nie rozpoznają, tłumaczy im Pismo Święte, które zapowiada Jego śmierć i zmartwychwstanie. Kiedy docierają do Emaus, zapraszają Jezusa do siebie i w czasie wspólnego posiłku rozpoznają Go podczas łamania chleba.
Świat według werbistów
BLOG
Dzisiejsza Ewangelia pokazuje nam uczniów zamkniętych w Wieczerniku z obawy przed ludźmi, którzy zabili Jezusa. Nagle tym śmiertelnie przestraszonym ludziom ukazuje się Zmartwychwstały Pan i przekazuje im pozdrowienie „znaku pokoju”. Następnie przekazuje im Ducha Świętego i słowami „Weźmijcie Ducha Świętego! (...)” ustanawia sakrament Spowiedzi Świętej i wysyła ich w świat, tak jak Ojciec posłał Jego.
Dramatyczne działania Jezusa były świadomym wyrazem jego mesjańskich roszczeń. W Jerozolimie przed zgromadzoną społecznością żydowską przedstawiał się jako Mesjasz namaszczony przez Boga, który nie pragnie władzy królewskiej na wzór ziemskiego królestwa, lecz przywództwa duchowego, którego wyrazem był „triumfalny wjazd” na ośle.
Po skończonej Mszy św., kiedy większość wiernych już się rozeszła, a ja zbierałem powoli swoje pomoce liturgiczne, zauważyłem, że mężczyzna ten idzie w moją stronę płacząc. Podszedł do mnie bez słów i objął mnie ciągle płacząc. Nie wiedziałem, co się stało i co mam zrobić. Czekałem przez dłuższą chwilę, aż w końcu powiedział do mnie: „1 marca straciłem moją żonę Ruth, proszę odpraw za nią Mszę Św.”
Cud przywrócenia Łazarza do życia jest znakiem dla wszystkich, którzy wierzą w Chrystusa. Ten znak ukazuje nam, że dla osoby wierzącej to Bóg (chwała Boga) a nie śmierć decyduje o ostatecznej formie ludzkiego życia. Kluczowe znaczenie dla ostatecznego wymiaru ludzkiego życia ma obecność w nim Boga, która przezwycięża śmierć.
Dzisiejsza Ewangelia ukazuje Jezusa jako osobę pełną troski o innych. Współczucie wobec ludzkiego cierpienia skłania go do uzdrowienia niewidomego, nawet wtedy, kiedy jest to wbrew przepisom Prawa. Jezus czyni tak, ponieważ wie, że jego czas na Ziemi jest ograniczony i dlatego chce wykorzystać każdą chwilę swojego życia, aby realizować misję powierzoną mu przez Ojca.
Żadna pojedyncza osoba na świecie nie potrafi stworzyć ołówka od podstaw, ponieważ nie zna wszystkich etapów produkcji, receptur, maszyn, tras transportowych ani umiejętności potrzebnych do wytworzenia tego prostego przedmiotu. Wymagana jest współpraca milionów ludzi na całym świecie: drwali w lasach, górników wydobywających grafit, producentów lakieru, gumek, metalowych tulejek, kleju, farb drukarskich i wielu innych.
Historia z dzisiejszej Ewangelii pokazuje Jezusa jako zmęczonego i spragnionego podróżnika, który chce wkraczać w życie ludzi. Nieważne, kim są. Postać Samarytanki to podsumowanie tego, jak ludzie powinni rozumieć Jezusa: po pierwsze, jest Żydem, po drugie jest prorokiem, po trzecie, jest Mesjaszem, wreszcie Zbawicielem świata. Samarytanka jest jedną z pierwszych osób, które prowadzą innych do Jezusa.